عبد المطلب را فراهم سازد . به نظر مىرسد مهمانى در خانهء خود پيامبر ( ص ) بوده است ، زيرا على ( ع ) ظاهرا در اين زمان در خانهء پيامبر ( ص ) زندگى مىكرد . آن حضرت مىتوانست از خديجه ( س ) بخواهد كه غذايى فراهم سازد . همچنان كه در اين ميان كسان ديگرى هم بودند كه وجاهت و معروفيت بيشترى از على ( ع ) داشتند . همانند ابو طالب و جعفر كه از نظر سنّى از على ( ع ) بزرگ‌تر بود و ديگرانى كه پيامبر ( ص ) مىتوانست از شخصيت و نفوذ آنان بر حاضران استفاده كند . با اين حال دقيقا على ( ع ) را انتخاب كرد تا اولا ، به وسيلهء او جلوى هرگونه انحراف قضيه را از مسير طبيعى آن كه در درجهء نخست بر پذيرش فكرى و وجدانى استوار است ، بگيرد و از سوى ديگر هر چند على ( ع ) از نظر سن خردسال بود ، امّا از نظر عقلى ، روحى و روانى ، فضائل و ملكات نفسانى ، و نيز به لحاظ اهداف و آرزوها در اوج قرار داشت و از همگان پيش بود . بهترين دليل بر ادّعاى ما ، پاسخى است كه از ميان حاضران فقط و فقط او به دعوت پيامبر ( ص ) داد و پذيرفت كه او را در راه دعوت ، يارى و حمايت كند . پيامبر اكرم ( ص ) از آن لحظه دريافت كه على ( ع ) شايستگى دارد برادر ، وصى و جانشين او باشد . اين مرتبه‌اى است كه همّت مردان از رسيدن به آن كوتاه است و حتى در مخيّله آنان نمىگنجد كه روزى به اين منصب دست يابند . امّا على ( ع ) از نوجوانى در اين باره از همگان پيشى گرفت ، زيرا او در كنف حمايت پيامبر ( ص ) زندگى كرد و آن حضرت كفيل و مربى او بود ، غذا را مىجويد و در دهانش مىگذاشت ؛ على ( ع ) نيز به تعبير خودش همانند بچه شترى كه به دنبال مادرش گام برمىدارد ، از آن حضرت پيروى مىكرد . چنان كه گويى فرزند اوست . ه . موضع ابو لهب ابو لهب عمق اين دعوت را درك كرد و به خوبى فهميد كه كار به مرحلهء جدّى رسيده است . او با چشمان خودش معجزه ديگرى را مىديد كه به انبوه